Uzun zamandır beni heyecanlandıran bir şey olmadığından yakınıyorum ya, işte dün böyle bir projeyle karşılaştım: noBounds! Ne olduğuna geçmeden önce birkaç tanım yapacağım.

Bildiğimiz üzere herkesin üzerine çok konuştuğu bir kavram var: convergence. Dijital dünyada bunun bir anlamı ve pek çok açılımına rastlamak mümkün. Convergence kelimesinin manası yakınsamak. Yakınsamak çok günlük dilde rastladığımız bir kelime olmasa da sayısal analiz dersi almış ve hakkını vererek geçmiş bir mühendis olarak(Enis’in kulakları çınlasın) kullanmayı çok sevdiğim bir kelime. En basit haliyle dijital dünyada yakınsamayı “bir şeyin bir başka şeye benzemesi” olarak açıklayabilirim. Cybershot cep telefonu, MP3 çalan fotoğraf makinesi, cep telefonu özellikleri olan cep bilgisayarı yakınsamaya örnektir dersem heralde çok da yanlış konuşmamış olurum.

Yakınsamayı sadece donanımlarla sınırlamak mümkün olmasa da(mesela bir masaüstü uygulaması gibi çalışan web sayfaları hayatımızın her yerinde) noBounds projesi bir cep bilgisayarının masaüstü bilgisayara yakınsamasının bugüne kadar gördüğüm en güzel örneklerinden biri.

Alıştığımız cep bilgisayarları gün geçtikçe güçlenirken herhangi bir kişisel bilgisayarın yapabildiği pek çok fonksiyonu olabildiğince ufak bir pakette yapabilir hale geliyor. Aynı şeyin tam tersi de geçerli: kişisel bilgisayarların artık cepte taşınmasına şaşıran bir teknokaçık bulmak mümkün değil (Sony U serisi miydi ilk cebe giren PC?). Neyse, kısıtlı cep bilgisayarları ile esnek kişisel bilgisayarların bir gün bir noktada kesişmesi yani yakınsaması, benim için hiç şaşırtıcı değilse de güzel bir örnek bulmak her zaman zor.

İşte Nokia’nın araştırma laboratuarlarındaki bir grup insan, Nokia N810 adlı Linux tabanlı cep bilgisayarını(Nokia’nın deyişiyle İnternet Tableti) USB, kablosuz ağ ve Bluetooth üzerinden monitörlere, projektörlere bağlamay başarmış. İşin güzel tarafı bunu yaparken performanstan çok ödün vermediklerini üstüne basa basa söylüyorlar.

Bu ne işime yarar derseniz, bir zamanlar hayalim olan bir senaryodan bahsedeyim. Dizüstü bilgisayarların bile halen çok taşınamaz olduğu günlerden beri hep şunu istedim: bir bilgisayar olsun, cebime atıp dışarı çıktığımda her işimi ondan hallederken evime geldiğimde ya da işe gittiğimde bir dock/cradle/beşik/adı her neyseye bağlayıp aynı masaüstüne aynı dosyalara erişeyim.

Benimle aynı hayali paylaşan çok insan olmuştur: okula gittiğinizde ödevi yanınıza almadığınızı farkettiğinizde ya da evde çalışıp çıkardığınız raporu sunuma 5 dakika kala evde unuttuğunuzu farkettiğinizde, kısacası iş işten geçtiğinde hep “keşke” demişsinizdir (ya da demediniz, ama anlıyorsunuz di mi?) Bu yüzden Türkçemize “yuğesbi” olarak girmiş USB porttan bağlanan flash tabanlı bellekler, kısaca yuğesbiler, çok popüler oldu, hızla disketlerin yerini aldı.

Bir de yazılım tabanlı çözümler getirdilerse de (örneğin Web OS’lar, GoToMyPC gibi yazılımlar) hiç biri kitlelere hitap edebilecek kadar kabul görmedi. Bunun sebebi üzerine konuşacaksak güvenlik heralde başı çekecektir – kanımca insanlar fiziksel olarak yanlarında taşımadıkları bir bilgisayarı yeterince güvenli bulmuyor. Başka görüşler de olacaktır eminim.

İşte bu yüzden noBound projesi bu hayali hayata geçirebilmenin en kolay yollarından biri olacak gibi gözüküyor. Daha önce şimdi adını hatırlamadığım bir donanım vasıtasıyla Palm OS ve Pocket PC tabanlı cep bilgisayarlarınızı standart bir monitör+klavye+mouse üçlüsüne bağlamanızı mümkün kıldıklarını hatırlıyorsam da zamanlamaları ve fiyatları çok yanlıştı.

Bugün noBound bunu sahibi olduğunuz bir cep bilgisayarını başka hiç bir masraf yapmadan masaüstüne bağlamanızı sağlıyor ve bununla da yetinmeyip 1080p (1920×1080 çözünürlükte 30 fps olmak üzere) çıkış vermeyi hedeflemişler. Şimdilik bekleyip Linux tabanlı bir işletim sistemi üzerinde Python’da geliştirilen bu uygulamanın videosunu izlemekten fazlasını yapamıyoruz. Belki kısa bir süre içinde Windows ve Mac dünyasından da birer cevap alırız kim bilir?

[Link: The noBounds Project]
[Link: noBounds videosu]